Most people cling to the center of the road, doing what is done, saying what is said, having what is had, knowing what is known
Ortega y Gasset
Het concept van “oorzaak” en de fascinatie met “waarom”, is fundamenteel voor onze westerse gedachtegang. Maar misschien zijn we verstrikt geraakt in onze eigen metaforen. We willen allemaal het antwoord op “waarom” weten. Maar gekoppeld aan onze notie van tijd, een geloof in een verleden-tegenwoordige-toekomstige tijd, en ons conceptuele geloof in de lineariteit van gebeurtenissen, in “evolutie” is de manier waarop we de vraag “waarom” stellen. Het antwoord kan echter net zoveel verbloemen als verhelderen. Het is onze verslaving van oorzaak en gevolg denken. Wat iemands gedrag bepaalt komt doordat er voor dat gedrag iets is gebeurt wat het huidige gedrag verklaart. Maar praktisch gezien denk ik dat specifieke gebeurtenissen in de toekomst meer als motivatie gezien kan worden. Zoals moderne wetenschappers meer gemotiveerd worden door het schrijven van baanbrekende artikelen die goed voor hun reputatie zijn, dan iets dat in het verleden van deze wetenschappers plaatsvond. Is het niet dat iemands specifieke bestemming meer als motief kan worden gezien?
Is het niet dat verklaring kan dienen als motief voor onze alledaags praten, weten en doen? We zijn namelijk altijd deel van een groter sociaal geheel – een stam, een cultuur, een subcultuur, e
en (straat)bende. Wanneer ons handelen en praten enigszins consonant is met de andere individuen die de sociale groep vormen, hoeven we ons gedrag niet te verklaren. Als iemand beroven of vermoorden een kenmerk is van een volledig lidmaatschap van een bende, zal niemand je de vraag stellen “waarom deed je dat”? Dus als iemand zijn rol speelt volgens het gegeven script, hoef je niets te verklaren. Het feit dat wanneer we niet ons gedrag of gevoel hoeven te verklaren betekent niet dat het verklaren an sich niet het motief is. Als iemand niet voldoet aan de rol in het gegeven script is het niet zozeer de ”waarom” vraag, maar eigenlijk is de dieper gelegen vraag – wil je een van ons zijn of niet? Een acceptabele verklaring ‘repareert’ je lidmaatschap. We denken misschien dat de meeste “communicatie” over substantiële kwesties gaat – dat we op een instrumentele manier samen iets bereiken, of ergens over eens moeten worden. Maar de meeste communicatie heeft een kritischer aspect. Het gaat over bij welke referentie groep je “behoort”, en hoe ‘mainstream’ of marginaal iemand is in de specifieke referentiegroep. Als een manier van doen, zijn, denken of praten niet verstaanbaar is voor onze ‘auditors’, is het heel erg onwaarschijnlijk dat we dit gedrag vertonen. Wat we niet kunnen uitleggen, zullen we niet snel doen, voelen of weten.
Wat iemands actie rechtvaardigt zijn niet de consequenties, maar de verstaanbaarheid voor anderen (Geertz, 1983)
