Wat dit betekent is dat de ‘echte’ organisatie niet te zien is op een organogram. De ‘echte’ organisatie is gestructureerd rondom wie welk probleem beheerd, en de processen die ze met elkaar verbindt. Informeel betekent dit dat wat de organisatie laat werken bepaalt wordt door welke persoon of groep welke problemen beheerd. Dit bepaalt namelijk de ‘flow’ van informatie tussen deze verschillende punten, en waar beslissingen en initiatieven ontstaan die van invloed zijn op wat anderen doen. In het verleden, zochten we dit eigenaarschap in de bureaus van managers, met de vraag “wie rapporteert aan wie?”. Dit komt omdat de managers als de “brains” werden gezien, zij moesten ‘het denken’ doen, de beslissingen maken en ervoor zorgen dat andere medewerkers dit dan uit gingen voeren. Het punt is dat de onderliggende organisatiestructuur altijd bepaald wordt door wie welke problemen hanteert. En de kracht hiervan is als je dit goed krijgt je een blauwdruk hebt van een uitzonderlijk goed presterende organisatie.
Mensen hun aandacht is altijd gefocust op hun eigen problemen (zoals zij deze begrijpen). Wat mensen in beweging zet is de relevantie en significantie van waar ze zijn versus waar ze heen willen gaan door met het probleem om te gaan. Om een probleem te bezitten betekent simpelweg dat je verantwoordelijkheid neemt voor het probleem – in verschillende opzichten: voor het zien, definiëren, om er iets aan te doen en de consequenties. Maar mensen behandelen de problemen die zij bezitten anders dan de problemen die anderen bezitten. Sommige mensen zijn blij problemen te bezitten die ze niet zouden moeten bezitten, alleen om de focus te verplaatsen van hun eigen problemen die ze zouden moeten bezitten. In elk systeem waarin mensen met elkaar te maken hebben geldt het volgende: Als een persoon niet de problemen beheert die ze zou moeten beheren, wordt het systeem disfunctioneel. Een universeel voorbeeld: Als een leraar het probleem bezit van het 
leren van de student, wordt er weinig geleerd. Als het presteren van een organisatie alleen in handen ligt van de CEO, is de hele organisatie disfunctioneel. En als de hele organisatie disfunctioneel is kan het niet gerepareerd worden door de mensen te repareren of een succesrecept toe te passen van bovenaf, het kan alleen genezen wanneer het systeem wordt gerepareerd. Met andere woorden ‘wie beheert welke problemen’.
Mensen die geen verplichting voelen voor de gezondheid en welvaart van het grotere systeem tot welke ze behoren zullen een dooddoener zijn voor de geest en economie van dat systeem. Kijk naar onze huidige economie. De paradox is: Alleen door het in bezit nemen van de problemen van hun eigen persoonlijke bestemming, kunnen mensen het besef krijgen dat alles met alles en iedereen met iedereen is verbonden in een grotere onderneming. En mensen die dit niet zien en die niet hun problemen bezitten kunnen niet zien dat ze iets voor het grotere geheel moeten doen om er iets uit te krijgen. Dit disfunctioneel zijn moet eerst gerepareerd worden.
