Iets om over na te denken: Een consequentie van deze houding van “relativisme” is dat je iedere mening en elk idee gelijktrekt. Dat je nu eenmaal mijn baas of vader bent betekent toch zeker niet dat je gelijk hebt? Het is een manier van mijn stem verhogen door die van jouw te verlagen. Het is subtiel, het is krachtig. Een leider die dit niet kan neutraliseren zal falen. Het omgekeerde van het verhaal kan natuurlijk ook het geval zijn. Ouders, docenten kunnen natuurlijk zo dom zijn als waar ze beschuldigd van worden. Maar als je faalt in het maken van bepaalde standaarden over wat goed of fout is, worden wij allen verliezers.

Verschillende interpretaties hebben verschillende consequenties, als zulke “rechten” niet eindigen waar iemands verantwoordelijkheid begint, begint de afdaling naar de laagste gemeenschappelijke deler. Daar is nog nooit een hoog presterende organisatie vandaan gekomen.

Er kan maar een vorm zijn van ‘duurzame’ verandering. En dat is wanneer mensen veranderen – op relevante en significante manieren – dus hun manieren van denken, zijn en doen. Zo’n vorm van verandering vindt echter alleen maar plaats wanneer mensen iets leren dat het noodzakelijk maakt om hun eigen denken te re-moduleren, om te veranderen wie ze zijn, en om te veranderen hoe ze de dingen hebben gedaan. Echt leren is de bron van echt veranderen en echt leren is alleen mogelijk voor die mensen die in de ‘lerende mode’ zijn. Mensen worden niet dag na dag meer competent omdat ze dat verteld wordt. Mensen rusten zichzelf niet uit om excellent te presteren omdat ze dat verteld wordt. Mensen worden ook niet slimmer als ze dag na dag meer bulken informatie of zelfs kennis consumeren. Ze moeten lange termijn doelen hebben die ze willen behalen. Als ze moeten veranderen om die doelen te behalen zal dat ook gebeuren, een persoonlijk leerplan waarin elke tekortkoming genadeloos wordt aangepakt om de gestelde doelen te behalen is dan ook noodzakelijk. Koppel dit plan aan objectief meetbare prestatie en je zal een organisatie hebben die iedereen eruit concurreert. Het is eigenlijk simpel: prestaties in je baan kan je eindeloos verbeteren en bijna elke dag. Leren staat voor een ‘open mind’, weten voor een gesloten ‘mind’. Leren veronderstelt een vraag, statements leiden tot weten, daar hoef je dus niet over na te denken. Daarnaast is de meeste weerstand (bijna) altijd in de top van de organisatie, dat komt omdat hoe hoger iemands positie is, hoe groter de kans is dat hij/zij in de ‘weet’ mode is.  Mensen in de top willen verandering, maar zijzelf niet. Ongelimiteerd leren gekoppeld aan competentie is een veel betere bron voor verandering dan management ‘geblaat’. De les voor een leider van een organisatie is dan ook om te laten zien wat het betekent om in de ‘lerende mode’ te zijn en dan ook niets anders van anderen verwachten.

Om deel te nemen aan het sociale leven moet je herkend worden als ‘iemand’. Anderen kennen je niet als je niemand bent. Wie je bent is gecreëerd in communicatie, wie anderen zijn is iets waarvoor je aandachtig moet observeren. Als je een notie hebt van wie je bent, verwacht je dat anderen je op die manier adresseren. Tegelijkertijd, zal je handelen naar hoe anderen je zien. En het concept van wie je bent kan ontstaan of belemmerd worden in communicatie. Het maakt het mogelijk omdat je een idee moet hebben van wie jezelf bent en wie anderen zijn om te weten wat je kan en niet kan zeggen. Tevens maakt het het mogelijk om te anticiperen hoe zij met jouw moeten communiceren. Het belemmerd, omdat je niet weet wat je moet zeggen tenzij je weet met wie je aan het praten bent en andersom natuurlijk. “iemand zijn” is een voorwaarde voor elke communicatie. Hoe je jezelf en anderen ziet kleurt alle communicatie waarin je betrokken bent. Iemand zijn betekent dat je in het leven wederzijds geïnterpreteerde rollen hebt, die jij en anderen als basis gebruiken voor communicatie. Je moet natuurlijk wel auditie doen voor die rollen die je in je leven speelt. Doe je het succesvol dan krijg je bepaalde rollen. Tevens heb je bepaalde rollen ook niet voor het leven, het blijft een levenslange auditie.

Andere mensen, gebeurtenissen of plaatsen zijn relevant voor ons omdat ze iets voor ons betekenen. Dingen behoren tot ons omdat ze dat voor ons betekenen, en wij behoren tot de dingen omdat ze dat voor ons betekenen, ‘behoren tot’ is eigenlijk tweerichtingsverkeer. Relevantie is het centrale motief voor alle menselijke gedachte en actie en is een functie van ‘behoren tot’. En ‘behoren tot’ is een functie van wat die persoon of dat ding voor ons betekent. Onze relevantie tot anderen wordt gemeten door hoe betekenisvol of onvervangbaar zij geloven dat wij zijn.  Ik zal elke poging negeren waarin je wat mij toehoort probeert te breken. Hoe jij en ik tot elkaar behoren bepalen of belemmeren de externe condities van onze communicatie.  De interne condities (gewoonten van perceptie, geloof etc) blijven altijd spelen. Je mag dan wel mijn baas zijn, maar dat betekent niet dat je mijn prestaties mag bekritiseren wanneer ik heb geconcludeerd dat het waardevol is. Ik hoor je wel , maar ik geloof je gewoon niet. Je mag wel mijn vader of moeder zijn, maar dat betekent niet dat je mijn leven kan controleren als ik denk dat ik het zelf moet controleren. En in alle gevallen vind je altijd wel iemand die het met je eens is.

Op zich logisch dat de meeste campagnes mislukken…alleen toch wel een beetje zonde van het geld.

Voor ontelbare redenen, komt iedereen in zijn of haar leven terecht op kruispunten. Voor ontelbare redenen kiezen we een pad in plaats van de andere. We maken keuzen en beslissingen, of we laten toe dat ze voor ons worden gemaakt. De meeste mensen leven stochastisch ( een ding zorgt voor het andere). Als je een keuze maakt krijg je daarbij een reeks van andere keuzen die je niet had hoeven te maken wanneer je een ander pad zou bewandelen. Elke beslissing zorgt voor een ander set van problemen, sommige lossen we op en dan worden we geconfronteerd met de nieuwe problemen die door onze oplossingen in het leven zijn geroepen. Op deze manier moeten we allemaal wel min of meer stochastisch leven. Problemen hebben ongeveer de volgende parameters:

- Problemen ontstaan wanneer iemand een discrepantie ziet tussen ‘hoe het is’ en ‘hoe het zou moeten zijn’.

- Elke variatie, anders dan wat we verwachten, wordt gezien als een probleem.

- We nemen aan dat hoe we het probleem benoemen, de realiteit constitueert.

- Meestal, identificeren we de problemen aan de hand van de oplossingen die we hebben. Dus in een perverse manier, bepalen onze oplossingen onze problemen.

- Het probleem dat we benoemen is het probleem dat we oplossen, dit hoeft dus niet het echte probleem te zijn.

- Meestal, bestrijden we de symptomen, niet het onderliggende probleem (Kijk naar ons huidige economische situatie en financiële instellingen) (Thayer, 2008)

De algemene oriëntatie in onze cultuur is dat mensen van hun problemen af willen zijn, dit is niet het geval. Hoe meer de oplossing je tegenstaat, hoe meer je je vasthoudt aan het probleem – soms je hele leven. Als het probleem van je vereist dat je op een significante manier moet veranderen, zal je waarschijnlijk het probleem tolereren in plaats van te doen wat je moet doen. Vaak moet je dan je lang geconditioneerde mentale modellen of gewoonten veranderen. Als je ego of identiteit op het spel staat, zul je twee dingen doen: de schuld ergens anders neerleggen, of het slachtoffer spelen. Organisaties en relaties zijn zo. Het maakt niet uit hoe duidelijk de oplossing is, het probleem blijft bestaan. Het zijn altijd de andere mensen die irrationeel zijn.

Maar wat heeft communicatie hier nu mee te maken? “Bijna alles”. Hoewel je er zelf niet van bewust bent, scan je continu je eigen omgeving, op zoek naar aanwijzingen om te snappen wat er aan de hand is. Dit is een communicatieactiviteit die je bewustzijn erbij betrekt. Wanner je een anomalie (iets dat afwijkt) waarneemt, ga je de identificatie mode in. Dit is ook een communicatieactiviteit. Je navigeert door de wereld op basis van hoe je deze waarneemt, niet zoals die “is”. De onderliggende mechanismen zijn niet de “realiteit”. Je triggert door een naam te geven een bijbehorend concept die een mentaal model oproept. Dit is allemaal de communicatie business. Nu ga je denken over wat je moet doen tegenover wat er aan de hand is. Dit is een vorm van interne communicatie. Je denkt niet met de ‘tools’ van de realiteit, maar met de mentale bronnen die je kan oproepen. Het neigt naar een ‘overkill’, maar het is essentieel om te zien dat al deze stilzwijgende activiteiten, communicatieacitviteiten zijn. Ze kunnen dus niet beter zijn dan wie jij bent als een communicator.

Problemen staan dus niet los van onszelf, het probleem kan in de echte wereld zijn. Maar om erover te praten, veranderen we het in ‘wat het was’ naar hoe we erover praten, we praten dus niet over het probleem maar over onze interpretaties van het probleem. Wat veroorzaakt gevoelens? Dit hangt ervan af van wat mensen zeggen dat gevoelens doen ontstaan en wat deze gevoelens toelaat.

Om af te sluiten laat ik Jung aan het woord:

“The great decisions of human life have as a rule far more to do with the instincts and other mysterious unconscious factors than with conscious will and well-meaning reasonableness.”

Het zijn de mensen die betrokken zijn die bepalen wat je bedoelt, daar kan je niet aan ontsnappen. Omdat ikzelf niet de betekenis kan controleren die jij toewijst aan wat ik zeg en omgekeerd, worden jij en ik geconfronteerd met de onvermijdbare problematiek van communicatie. De betekenissen zijn in het denken van de betrokken personen, de betekenis is niet in de boodschap. Ze worden geproduceerd door de mensen die een rol spelen in een bepaalde ontmoeting.

Je kan denken dat ik van een klein punt een groot issue maak. Maar als je start op het verkeerde pad, raak je al snel mijlenver verwijderd van hoe je communicatie moet begrijpen, met andere woorden hoe het feitelijk werkt. De reden om juist wel een issue hiervan te maken is omdat het het fundament is voor de rest van je begrip over communicatie. Als je betekenis verkeerd toewijst, zal je elke dag honderden “communicatie problemen” hebben, die eigenlijk niet nodig waren.

Van uit dit startpunt kan je je afvragen of je de juiste betekenissen voor jezelf hebt werken, of werk je tegen de verkeerde betekenissen? Andere richtingen vanaf hier:

- Wat bedoel ik nu echt met wat ik zeg?

- Wat beteken ik voor anderen? Wat zou ik voor anderen moeten betekenen? Welke anderen?

- Wat beteken ik voor mezelf? Gaat dat me brengen naar waar ik heen wil gaan?

- Waarom ken ik de dingen zoals ik ze ken? Zal ik een van deze moeten veranderen om mijn lange termijn doel te behalen?

- Ben ik een betekenis-maker of betekenis-volger?

- Ik moet mijn leven managen door het organiseren van betekenissen en betekenissen van anderen? Hoe doe ik dit?

- Weet ik hoe ik de rollen die ik speel betekenisvol moet maken?

- Ben ik het soort van persoon die betekenis toevoegt aan  het leven van andere mensen? Moet ik dat zijn?

En zo kan je natuurlijk nog wel even doorgaan. Het doel in het leven is leven en dit kan je niet optimaliseren door alleen een betekenis generator te zijn. Als je zeker weet wat jij betekent kunnen anderen beter ‘gokken’ wie jij bent.

Onze mentale modellen, of gewoontepatronen van denken en voelen – maken ons goedgelovig. We zijn weinig kritisch voor alles dat resoneert met wat we al geloven. We zijn zelfs helemaal niet kritisch voor alles dat we al begrijpen. Daarnaast is het zo dat alles wat met onze eigen interesses en ego’s in lijn ligt helemaal niet meer voor verandering vatbaar is. Sommige zaken komen ongefilterd door, dit zijn de dingen die onze manier van denken bevestigen. Echter dit zijn wel de dingen die op het moment voor ons het meest belangrijk zijn, ‘op het moment’ omdat onze ‘mindstates’ voortdurend veranderen.

Hoe ons bewustzijn iets interpreteert hangt af van in wat voor mentale staat we zijn, en dus ook van timing. We kunnen een persoon de eerste keer niet mogen, maar de tweede keer kunnen we anders over dezelfde persoon denken. Het zijn onze mentale modellen en gewoonten van perceptie die ons goedgelovig maken. Dus zijn we tot op zekere hoogte allemaal goedgelovig. De persoon die denkt alles te weten is degene die het meest goedgelovig is. Het is wat hij zeker weet dat hem het meest kwetsbaar maakt. Goedgelovigheid is een interessant woord, het betekent zoiets als misbruik maken van. Om dat te kunnen doen moet je iemands mentale modellen bespelen, zonder bewijs achter te laten dat je dat ook doet. Denk aan casino’s die met goedgelovigheid spelen, de spelers verliezen meestal, maar ze houden vast aan het mentale model dat ze kunnen winnen. Patiënten zijn goedgelovig omdat ze geloven dat wat de dokter zegt “de waarheid” is. De dokter is goedgelovig omdat hij daar is om mensen beter te maken en niet altijd in de gaten heeft dat er een mogelijkheid bestaat dat er niets mis is met de patiënt. We zijn dus goedgelovig omdat we onze hypothesen verwarren met de realiteit. We zijn dus allemaal in staat om bedrogen te worden door anderen die op ons richten in een kwetsbare staat. We leven in de wereld van communicatie, waarin degene die we niet kunnen beïnvloeden ons zullen beïnvloeden.

Geloofwaardigheid aan de andere kant is iets dat verdiend moet worden. Het is iets dat ons gegeven wordt door andere mensen. Je wordt geloofwaardig door de tijd heen, simpel gezegd omdat mensen kunnen bouwen op wat je zegt. Er is echter vaak meer reputatie of imago dan feitelijk contact. Dus de mensen die je geloofwaardig vinden zijn dus een prooi voor goedgelovigheid voor zichzelf. Aan de andere kant, als je werkt aan geloofwaardigheid, maakt jou dit goedgelovig naar allen die jij probeerd te misleiden. Dit is de reden om deze twee concepten bij elkaar te zien. Als jezelf geloofwaardigheid toewijst aan iemand, ben jezelf slachtoffer van goedgelovigheid naar die persoon. Politieke en religieuze ideeën lijden hieraan.

Tegelijkertijd, als jij die persoon bent waaraan mensen geloofwaardigheid toekennen, word je goedgelovig in de mate waarin je het nodig hebt. Het lijkt een beetje op liefde: Hoe meer je het nodig hebt, des te meer je het spel gaat verliezen. Dat komt omdat mensen snel je kwetsbaarheden doorhebben, en gaan dan hun eigen spel spelen voor hun eigen voordelen. Ego gehechtheden maken je kwetsbaar. Hoe meer gehecht je bent aan je eigen behoeften, status, de kwetsbaarder je zal zijn. Dat is paradoxaal, maar de meest kritische gebeurtenissen in het leven zijn zo.

Het gaat dus om vertrouwen, maar om over vertrouwen te praten zonder vertrouwen verder te specificeren, lijkt op een fantasie waar alleen maar meer fantasie uit ontstaat. Ja, het is fijn om iedereen te vertrouwen, maar sommige mensen zijn niet vertrouwenswaardig. En ja, het zou de dood van de maatschappij betekenen wanneer niemand elkaar vertrouwd. Wie kan je dus vertrouwen? en hoe bepaal je dit? De novelist E.M. Forster in Howard’s end (1910) zei het volgende: “To trust people is a luxury in which only the wealthy can indulge; the poor cannot afford it.” Het dilemma is dat communicatie altijd gepaard gaat met vertouwen. Het maakt niet uit welke theorie je gebruikt om dat te vermijden, het zal altijd zo blijven. Maar er is een oplossing die nauwelijks wordt voorgesteld. Victor L. Cahn in zijn satirische “The disrespectful Dictionary” (1974) definieerde vertrouwen als volgt; “Vertrouwen, jezelf te openen voor bedrog.” Of de columnist Evan Esar: “The most disappointing period of a man’s life is when his wife begins to trust him.” Het lijkt allemaal zo te zijn maar alle eeuwen van advies en wijsheid van allerlei soorten mensen, vertellen je niet het belangrijkste aspect. Wanneer je advies aanneemt, ben je niet ontslagen van de verantwoordelijkheid voor je eigen leven. De ontvanger van advies is namelijk verantwoordelijk voor zijn eigen interpretatie.

Het perspectief van ‘openbare communicatie’ (Stappers, 1988) wil zeggen dat er geen onderscheid gemaakt wordt tussen interne en externe communicatie. Want iets dat niet openbaar mag worden, kan toch een openbare werking krijgen, niemand wordt in eerste instantie van ontvangst van de boodschap uitgesloten. Denk aan geruchten die tot nieuws promoveren of een weblog van een gefrustreerde werknemer. Voorlichting, promotie, journalistiek en pr zullen allen geïntegreerd bestudeerd worden in het kader van openbaar maken en raken van boodschappen. Ook wat via reclamecampagnes openbaar wordt gemaakt ‘raakt’ niet alleen de doelgroep maar ook heel veel andere individuen. Daarom wordt er een onderscheid gemaakt tussen beoogde, bereikbare, waarschijnlijke en feitelijke ontvangers (Cesaria, 2000). Gewenste effecten worden misschien (gedeeltelijk) bereikt maar er kunnen ook onbedoelde gevolgen zijn. Deze onbedoelde gevolgen kunnen via via doorverteld worden en hoeven niet gunstig te zijn voor het algemene beeld van de organisatie in de maatschappij.

Volgens van Bosch en Zweekhorst (2002) verzamelen mensen zich om thema’s. Publieken worden hierom vastgesteld op basis van geïdentificeerde thema’s. Om te achterhalen welk middel voor welk publiek geschikt is zal er gekeken worden naar twee aspecten namelijk, kanaal en code (Nillesen, 2000). Wie kunnen zich koppelen aan het kanaal en beheersen zij de code (inhoud) op een dusdanige manier dat hieruit een gewenst informatieproces tot stand kan komen. De analyse zal vanuit drie verschillende soorten perspectieven worden geanalyseerd namelijk, het zenderperspectief, wat wil de zender voor gewenste effecten bewerkstelligen? Het boodschapperspectief, hoe verankerd de zender de boodschap qua inhoud en vorm? Het ontvangerperspectief, wat kunnen onbedoelde effecten zijn van de verankering vanuit de beoogde- en feitelijke ontvangers in het kader van nieuw geformuleerde ambities. Om te bepalen of de communicatieadviseur met zijn boodschap het gewenste effect bewerkstelligd, moeten de intenties van beide partijen geëxpliciteerd worden.

Vanuit het zenderperspectief zal gekeken worden naar het doel van het middel en aan wie het is gericht (doelgroep). Toch is ‘doelgroep’ een misleidende term omdat het in sociaal psychologische zin geen groep is en het doel is beredeneerd vanuit de zender.  De zender wil een relatie met bepaald soort mensen maar willen deze mensen dat ook? Bij het boodschapperspectief komt de zogenaamde agendasetting (McCombs&Shaw, 1972) functie om de hoek kijken. Hierbij gaat het erom om te kijken of de selectie van onderwerpen de agenda van de organisatie in casu effect heeft op de onderwerpen die op de publieksagenda voorkomen. Dit hoeft echter in een ongewenste situatie niet het geval te zijn. Gekeken zal worden naar welke thema’s aanbod komen en hoe deze thema’s ‘geframed’ worden. Het ‘frame’ zorgt voor een bepaalde inkadering van het onderwerp en de aspecten die benadrukt worden.

We leven in een wereld van verschijningen, we willen onszelf beter voordoen dan we zijn. Om dit te bereiken zijn we bereid om alles te zeggen of te doen. Eerlijkheid in onze wereld wordt gezien als naïef. Een persoon die zegt wat ze denkt wordt gezien als een dwaas, of is minimaal uit balans.

Al het voorgaande suggereert dat elkaar wederzijds voor de gek houden onvermijdelijk is. Dit is meestal zo, zij het publiekelijk. Maar in je eigen leven, en je eigen relaties bestaat er de mogelijkheid om openhartigheid in je eigen leven terug te brengen. Het is verfrissend, gezond en het geeft je de basis om je leven op te bouwen. Je kan in je eigen leven je eigen regels maken, tot op de hoogte dat ze geaccepteerd worden door je directe sociale leven. Openhartigheid brengt je leven naar het niveau waar het moet zijn. Mensen hebben geen reden om ruzie te maken omdat niemand ‘de waarheid’ bezit. Eerlijkheid en openheid gaat voor het soort van spelletjes mensen regelmatig spelen. We kunnen van het leven leren en genieten door elkaar niet steeds af te zeiken. Je mag het met “mijn” interpretaties (on) eens zijn en ik mag het met “jouw” interpretaties (on) eens zijn. De verschillen kunnen onze levens verrijken.

Laten we deze vorm van communiceren het “geen spel spelen” noemen, wat natuurlijk nog steeds een spel is. Maar, niet zoals de normale spelletjes, vermijdt dit spel ‘asymmetrie’, wat betekent dat een iemand een ongelijk deel van verborgen informatie heeft over wat er aan de hand is. Door te spelen volgens deze regels zorgt het ervoor dat de spelers een symmetrische relatie aangaan, wat betekent dat niemand een verborgen agenda heeft.

Laat in je eigen leven openhartigheid toe, in je publieke leven waar nodig: “Do in Rome as the Romans do”.

Het meest bekende spel is de conversatie. Mensen praten met elkaar over vrij weinig substantiële onderwerpen, men praat en wacht af wanneer hij/zij zelf iets mag of kan zeggen. Ze vertellen dan iets wat anderen niet weten. Dit zijn natuurlijk sociale bijeenkomsten, je wordt als sociaal gezien als je ‘intuned’ in het gesprek en iets interessants zegt op een leuke manier. Je sociale status groeit met hoe goed je dit spelletje speelt. Vergaderingen in organisaties zijn theater. Het maakt uit waar je zit, wanneer je praat en hoe je dat doet, wanneer de ‘power players’ praten, en wie jouw steunt of niet steunt wanneer je acteert. Je moeten weten hoe je het spel speelt, de regels zijn altijd impliciet.

Wat je denkt en wat je feitelijk zegt zijn twee verschillende dingen. Kinderen moeten al vroeg leren dat sociale spelletjes altijd een soort van hypocrisie in zich dragen. Openhartigheid is wat vaak ontbreekt in zulke sociale spelletjes. Politieke correctheid moest eeuwen geoefend worden om het licht te zien in de twintigste eeuw. De grote illusie was dat wanneer je politieke correctheid forceert, niet politieke problemen verdwijnen. Dat gebeurde dus niet.

Het leuke van die sociale spelletjes is dat je eerst moet aftasten wat de regels zijn voordat je kan spelen. Alle sociale spelletjes zijn afhankelijk van bedrog. Jouw status hangt af van hoe goed je bent in mensen bedriegen.

Andere mensen zijn meestal niet erg geïnteresseerd in onze prestaties. Ze willen ons falen kennen en weten, onze tekortkomingen en onze problemen. De laatste zijn sociaal gezien ook erg nuttig. We kunnen concurreren door te kijken wie de ergste problemen heeft. Luister maar eens goed waar mensen over praten.

We willen natuurlijk ook weer geen levens bedreigende drama’s in onze levens. We willen die situaties die ons een soort van status en relevantie geeft in onze sociale kringen. Wat niet dramatisch is, kan ‘geframed’ worden als iets dramatisch, als andere mensen mee willen spelen. We kunnen over van alles en nog wat zeuren of ruzie maken, gewoonweg om onze sappen weer in beweging te krijgen. We kunnen zelfs een dramatische uitweg of prestatie bedenken. We overwegen vreemdgaan of het veranderen van onze baan, het verhuizen naar een ander land of het beginnen van een restaurant.

Dus als je mensen hoort praten over hun problemen, doe dan mee en zorg ervoor dat hun problemen er veel erger uitzien dan dat ze werkelijk zijn. Daarvoor zullen ze van je houden. Maar als je hun problemen probeerd op te lossen, zullen ze in de meeste gevallen tegen stribbelen. Zoals het oude gezegde luidt:

De meeste mensen prefereren een probleem dat ze niet op kunnen lossen boven een oplossing die ze niet leuk vinden.

De oplossingen die ze niet leuk vinden zijn degene die hun drama uit hun leven haalt.